Η πρώτη της επαφή με τον πηλό έγινε σε ηλικία 18 ετών, στο εικαστικό εργαστήριο της ΔΕΠΑ Καλαμάτας με καθηγήτρια τη Μυρτώ Μαγκανάρη. Εκεί ένιωσε ότι η κεραμική για εκείνη είναι μια συνεχής προσπάθεια για να εκφράσει τον εσωτερικό της κόσμο.  Δουλεύει την κεραμική, και κυρίως την τεχνική Raku από τότε ασταμάτητα. Το ταξίδι αυτό συνέχισε με τον Σπύρο Αρβανίτη, όπου για 18 χρόνια δούλεψε μαζί του και αγάπησε την τεχνική ψησίματος raku.

Η Τεχνική Raku

 Ρακού στα Ιαπωνικά σημαίνει ευχαρίστηση και πρόκειται για παλιά Ιαπωνική τεχνική, η οποία χρησιμοποιήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες της τελετής του τσαγιού. Συγκεκριμένα, ο οικοδεσπότης και οι καλεσμένοι, αυτοσχεδιάζοντας, έφτιαχναν και έψησαν τα σκεύη της δικής τους τελετής ευχαρίστησης. Αυτό το τελετουργικό ήταν μέρος της κοινωνικής τους επαφής και ένας τρόπος επικοινωνίας μεταξύ τους. Τα ίδια συναισθήματα νιώθουμε και σήμερα στο άγγιγμα ενός αντικειμένου Raku.

Ψήνονται σε ανοιχτή φωτιά, μέχρι τους 1000°C. Ο πηλός παραμένει πορώδης και ανοιχτός, έτοιμος να δεχτεί τη μαγική διείσδυση του καπνού, κατά την διαδικασία αναγωγής. Η διακόσμηση γίνεται με γυαλώματα λευκά ή χρωματιστά με οξείδια μετάλλων και βέβαια χαρακτηριστική και απαραίτητη η παρουσία του νιτρικού αργύρου, για τους απρόβλεπτους και ανεξέλεγκτους μεταλλικούς ιριδισμούς, χαρακτηριστικό του Raku.

Η τεχνική Raku χρησιμοποιείται σήμερα για να εκφράσει σύγχρονες ανάγκες και εφαρμογές, δίνοντας τη δυνατότητα να δημιουργούνται μικρά ή επιτοίχια γλυπτά, ανοικτές φόρμες και μεγάλες επιφάνειες. Οι φόρμες είναι γήινες αλλά και υπερβατικές, γεννούν η μια την άλλη, έλκονται, απωθούνται, χάνονται και εμφανίζονται μπροστά στα μάτια μας, να πουν ιστορίες που σβήνουν στο χρόνο.